Leesbelevingsverslag

I think of life as a good book. The further you get into it, the more it begins to make sense.

–Harold Kushner

De eenzaamheid van de priemgetallen

“Pffff het is weer zo ver, we moeten weer maar eens een boek lezen” , dat was het eerste dat we dachten toen onze leerkracht Nederlands ons inlichtte over haar vak in het begin van het schooljaar. We hebben via het school het boekenpakket “De boekentoppers” moeten aankopen. Het eerste boek uit het pakket dat we moesten lezen was “De eenzaamheid van de priemgetallen”, niet meteen een titel die ons aansprak. Maar hebben we ons vergist?

Verwachtingen:

De auteur was voor ons volledig onbekend, we wisten dus niet wat te verwachten. Na het lezen van de achterflap en het bekijken van de omslagfoto hadden we niet meteen het gevoel dat het boek ons genre was. Eens we waren begonnen met lezen ging het eigenlijk vlot, de schrijver heeft een vlotte vertelstijl waardoor het niet moeilijk is om je in te leven in de personages hun denkwereld.

Personen:

De schrijver koos er voor om heel speciale persoonlijkheden te gebruiken als hoofdpersonages. Ze hebben beide iets verschrikkelijks meegemaakt in hun leven. Alice, die door haar vader gedwongen werd skilessen te volgen, kreeg een skiongeval . Mattia is een superintelligente jonge die zich schaamde voor zijn zwakbegaafde tweelingzus. Op een dag moesten ze samen naar een verjaardagsfeestje en heeft Mattia besloten zijn zusje achter te laten in het park. Ze hebben haar nooit meer terug gezien … Omwille van de nogal speciale personagekeuze van de auteur, was het voor ons best moeilijk om ons de personages als echte mensen voor te bekijken. In mijn hoofd waren het eerder tekenfiguren met menselijke gevoelens.

Gebeurtenissen:

De gebeurtenissen waren niet echt herkenbaar, behalve wanneer het over school ging. Wij hebben geen mensen in onze familie of vriendenkring de lijken op de hoofdpersonages. Daardoor kunnen we ook geen verband leggen met de gebeurtenissen in het boek en ons leven. De gebeurtenissen in het boek zijn soms erg extreem, dat kan gaan van zelfverminking tot zeer emotionele momenten. Toen we het boek gelezen hadden, hebben we er verder niet bij nagedacht. Waarschijnlijk omdat het boek voor ons vrij onrealistisch was.

Opbouw:

Het verhaal had een opbouw die me in het begin verraste. Het boek was verdeeld in hoofdstukjes, die dan nog eens waren onderverdeeld in kleinere deeltjes. Na elk deeltje kwam er steeds een ander hoofdpersonage aan bod. Het verhaal werd gebracht door een verteller en dat vonden we goed. Op die manier wisten we soms meer dan de personages en konden we ons beter inleven in het boek. Het open einde van het boek vonden wij persoonlijk minder leuk. De schrijver liet een groot vraagteken bij ons achter en dat hadden we liever anders gezien. Het boek had naar onze mening een gesloten einde moeten hebben waarin verteld wordt hoe de personages gaan eindeigen.

Het boek heeft geen diepe indruk op ons nagelaten. We vonden het geen slecht boek, maar ook geen goed. Het was een echt schoolboek eigenlijk. Zo eentje dat je verplicht moet lezen, waar je moeilijkheden mee hebt om er aan te beginnen, maar eens dat je begonnen bent je je realiseerd dat het eigenlijk toch nog niet zo slecht is. Ik denk niet dat een van ons twee het boek nog eens gaat lezen, toch niet op vrijwillige basis. 

Eva's oog

We kregen ook deze trimester de opdracht om een boek te lezen, dit was 'Eva's oog'. Het was een dik boek dus begonnen we er niet met veel plezier aan, maar na wat bladeren in het boek en zoeken naar de

eventuele prentjes, die er toch niet waren, zijn we er aan begonnen. De ene al wat sneller dan de andere ;-).

Ongeveer de eerste 100 pagina's gaan over wat er gebeurde 6 maanden na de 2 moorden, daarna begint het verhaal pas spannend te worden. Vanaf dan leest het boek ook veel vlotter, de schrijfster, Karin Fossum, slaagt erin om je vanaf dan niet meer van het boek weg te houden. De spanning in het verhaal zorgt ervoor dat je wil blijven doorlezen.

Het verhaal heeft enkele bizarre wendingen waardoor je in je eigen fantasie, dat al een vervolg was aan het maken op wat je was aan het lezen, opeens opnieuw moet gaan denken. Dit maakte voor ons het verhaal leuk om te lezen.

Eva, één van de hoofdpersonages, maakt schilderijen maar ze is niet echt succesvol, dus van haar schilderscarrière kunnen zij en haar dochtertje niet leven, en iedereen weet ook dat ze het niet zo breed hebben. Dit maakt het voor Eva ook heel moeilijk om wanneer ze plotseling aan geld komt, dat ze krijgt van een vriendin van haar, het heel discreet moet uitgegeven. Ook al weet ze dat ze wel een dinertje in een brasserie kan betalen, kan ze het niet doen omdat de mensen het anders raar zouden vinden dat ze ineens geld heeft.

Wij vinden het zeker een aanrader voor diegene die graag detective verhalen lezen.