Taken

Leesautobiografie

Chloé

Mijn lees autobiografie zal niet zo veel boeken bevatten maar de boeken de ik las waren zeker en vast de moeite!

Toen ik klein was, werd er vaak voorgelezen uit de boeken van Annie M.G. Schmidt. 's Avonds kwam mama bij me op bed zitten en las voor uit “Pluk van de Petteflet”. Na 10 minuutjes voorleespret, moest ik gaan slapen, natuurlijk met heel wat protest. Ik keek al uit naar de volgende avond voor een nieuw avontuur van Pluk. In het eerste leerjaar leerde ik eindelijk lezen. Daar keek ik  al jaren naar uit. Het begon met maan, roos, vis en het stopte in bed met mijn favoriete boeken van “vos en haas”. Mijn lagere school was niet zo dicht bij de bibliotheek, maar we kregen de kans om boeken te huren uit de boekenkar in onze school. Mijn voorkeur ging naar de boeken van Geronimo Stilton. Deze boeken hebben ervoor gezorgd dat ik toen heel veel las. De boeken van Geronimo Stilton zijn op een hele originele manier geschreven waardoor je ze niet snel beu wordt. Vanaf het eerste middelbaar werd lezen verplicht. Ik kreeg een pakket met boektoppers of een lange lijst waaruit ik een boek moest kiezen. Zo was lezen helemaal niet meer ontspannend voor mij. Ik zag lezen eerder als een opdracht die ik kreeg op school. Het was iets wat veel tijd nam en ik deed het alleen omdat het moest. Toch zijn er een paar boeken die me zijn bij gebleven, bijvoorbeeld 'black' van Dirck Bracke. Sindsdien lees ik meer waargebeurde verhalen dan boeken van 'Harry potter' of andere fantasie verhalen. Op dit moment heb ik geen favoriete auteurs meer, maar je kan me toch altijd plezier doen met een goed boek. Vooral mijn opa raadt mij vaak boeken aan. Ook bezoeken we jaarlijks de boekenbeurs in Antwerpen, waar we iedere keer weer uit een grote selectie kunnen kiezen.

Ook dit jaar kregen we boekentoppers op school. Ik toonde ze aan mijn opa en hij vertelde me alvast dat er enkele goede boeken in het pakket zaten. Ik begin dan toch met een beetje plezier in de boeken te lezen.

Brecht

Het begon allemaal toen ik nog een klein, klein jongetje was. Ik had net mijn eerste woordjes gezegd en mijn ouders wouden precies al dat ik kon lezen. Ze duwden me onmiddellijk een eerste boek in handen. Ik kan er me niet meer veel van herinneren, maar als ik mijn ouders mag geloven waren het boekjes met grote tekeningen waaraan ik kon voelen. Ik werd wat ouder en groter en er kwam een keerpunt in mijn leeservaring. Telkens wanneer oma op bezoek was en wij moesten gaan slapen, kwam ze mij en mijn broer onderstoppen en las ze een verhaaltje voor uit:"De allermooiste 1-minuutverhaaltjes voor het slapengaan." Het was echt zalig, lekker onder de warme deken en oma die ons de leukste verhaaltjes vertelde.

Ik werd weer wat ouder en ging ondertussen naar de lagere school. Ik leerde er lezen en schrijven, maar dat lezen ging niet zo vlot. In het 2de leerjaar zat ik nog steeds in leesniveau 2, maar gelukkig is dat allemaal goed gekomen. Met de school gingen we elke maand naar de bib, wat ik eigenlijk vrij nutteloos vond. Je moest 2 leesboeken meenemen, maar ik las deze toch nooit. Welke boekjes ik wel las waren de "Leesleeuw" boekjes. Dat zijn dunne boekjes, waarin korte verhaaltjes staan die geïllustreerd zijn met talrijke mooie prentjes. Later zijn we naar oma verhuisd en moest ik daar naar school. Ze vonden daar dat ik niet goed genoeg kon lezen en moest dus naar de leesles. En alsof dat nog niet genoeg was had mama het geweldige idee om voor mij een verhaaltjesboek te kopen, waaruit ik elke dag moest lezen. Dat boek had de titel: "De grote verhalenparade". Ik vond lezen echt verschrikkelijk en probeerde me er altijd vanonder te muizen, spijtig genoeg is me dat niet altijd gelukt.

Nadat we een tijdje bij oma hadden gewoond, zijn we naar Zwitserland verhuisd. Vanaf toen werd het nog moeilijker, want ik moest in het Duits lezen. In het begin kreeg ik boekjes waarin woordjes vervangen werden door afbeeldingen en ik moest het juiste woord invullen. Eerst was het echt moeilijk, maar als kind leer je snel een taal en merkte ik na 3 maanden dat het steeds beter begon te gaan. Nog wat later ging het zelfs zo goed, dat ik vloeiend Duits sprak en las. Wanneer we gingen winkelen, kwamen we altijd voorbij een boekenwinkeltje. Dan zeurde ik altijd voor een "Lustiges Taschenbuch", een boekje dat elke week verscheen en waarin strips van Donald Duck verzameld zijn. In Zwitserland hebben we zelfs met de hele klas samen een boek geschreven: "Unsere Tiere gehen auf Reise." We moesten elk een verhaaltje verzinnen waarin een dier een avontuur meemaakt en die werden dan samen gebundeld in 1 boekje.

In het 6de leerjaar ben ik terug gekomen naar België. Ik las niet veel en het interesseerde mij ook niet. Het enige dat ik leuk vond om te lezen waren strips van F.C. de Kampioenen. In het middelbaar mocht ik in de zomervakanties boeken kiezen van mama en papa. Ik koos altijd boeken die te maken hadden met tv. Ik heb thuis dus de boeken van de tv-series Ella, Danni Lowinski en F.C. de Kampioenen liggen.  Het zijn de enige boeken die ik ooit vrijwillig en met vol enthousiasme heb gelezen.

Mijn mening over lezen is dat je het niet moet verplichten. Op die manier maak je het saai en geef je er een wrange smaak aan. Lezen moet op vrijwillige basis gebeuren en volgens de interesse van die persoon, zo kan je van lezen iets tofs maken. 

Karel ende Elegast 

http://www.youtube.com/watch?v=4-FW9fkSld4

We kregen de opdracht om een creatieve versie van Karel ende Elegast te maken, wij hebben er een filmpje van gemaakt. Als je benieuwd bent naar onze acteerkunsten moet je zeker op deze link klikken!

Virtueel boekenpakket

Wij hebben een virtueel boekenpakket samengesteld voor Rita, de mama van Chloé. Ze is niet echt een boekenwurm, maar als ze op vakantie gaat dan neemt ze toch enkele boeken mee. Ze leest eerder fragmenten en passages uit boeken, haar nachtkastje telt er wel tien. 

Haar all-time-favourite is toch wel 'De vliegeraar' van Khaled Hosseini. Dit boek neemt ze elke vakantie opnieuw mee in haar boekenpakket. Uiteindelijk heeft ze ook de film gekocht 'The Kite Runner'. Ze was een beetje ontgoocheld toen ze deze had gezien. Ze vond namelijk dat het boek veel gedetailleerder en beter omschrijvend was. Aangezien ze wel van de schrijfstijl van Khaled Hosseini houdt, besloten we om het boek 'Duizend schitterende zonnen' van hem te kopen. Het verhaal gaat over een meisje van 15 jaar, Mariam, die nooit naar school is geweest. Ze wordt uitgehuwelijkt met de veel oudere Rasheed in Kabul. Enkele jaren later neemt Rasheed de beeldschone Laila, die door Rasheed na een raketaanval uit het puin is gered, in huis. Hij hoopt dat zij hem de zoon zal schenken die Mariam hem niet kan geven. Eerst zijn er tussen de twee vrouwen gevoelens van achterdocht en jaloezie, maar door de tirannieke houding van Rasheed ontstaat er langzamerhand een innige vriendschap. 

Misschien is het wel een goede aanrader als kerst cadeau? 

Duizend schitterende zonnen: €12.50

In haar vrije tijd kookt ze ook heel graag en dan het liefst nog uit de boeken van Pascale Naessens. Ze bracht in september een nieuw boek uit, 'Puur genieten 2'. Hierin staan veel gezonde en toch gemakkelijke recepten in. Je kan het boek het best omschrijven door: gezond, bijzonder lekker en weinig werk in de keuken. Vooral in de zomer of bij een BBQ zijn haar gerechtjes schitterend om te maken.

Puur genieten 2: €24.99

Na heerlijk genoten te hebben van een lekkere maaltijd van Pascale, wanneer ze van haar werk terug komt, wil ze proberen ook aan haar fysiek welzijn te werken. Daarom dachten wij aan het boek: 'Start to run' met Evy Gruyaert. 

Start to run (met Evy Gruyaert): €19.99

Als laatste boek kozen we een boek dat ingaat op de psychologie van mensen, want dat boeit haar ook enorm. Een basisvoorwaarde voor een fijn contact met andere mensen is 'Emotionele intelligentie'. Dit is tegelijkertijd ook de titel van het boek, waarmee Daniel Goleman uitlegt dat IQ belangrijk is, maar EQ (emotionele quotiënt) nog belangrijker als sleutel tot succes. Aangezien dit boek al deel uitmaakt van haar boekenkast hebben wij besloten om voor iets gelijkaardigs te gaan, namelijk: 'Generatie V'. Het boek is speciaal geschreven voor veertigers en vijftigers, de leeftijdscategorie waartoe de mama van Chloé behoort. Vaak wordt er gedacht dat, wanneer men de veertig gepasseerd is, men "over the hill" is. Het boek gaat dit vooroordeel ten strijde. 

Generatie V: €20.00

Eva's oog 

 http://www.hbvl.be/limburg/leopoldsburg/jury-samengesteld-voor-assisenproces-zwembadmoord.aspx  

“Ik heb er spijt van, heel veel spijt,” zei Jesus Fornerino, “niet omdat ik mijn vrouw heb vermoord, maar omdat mijn kinderen nu geen moeder meer hebben.” Hij zat nu al 1 jaar en 8 maanden in voorhechtenis en Jesus was wel 100 keer ondervraagd. Hij staat onder een enorme druk. “Ze zei recht in mijn gezicht dat ik niet de biologische vader van Tom was”, die zin kregen de ondervragers telkens weer te horen.

Jesus en Cynthia kenden elkaar nu al 5 jaar en hun relatie liep op wieltjes. Ze waren klaar om de grote stap te zetten. Op 31 juli 2005 gaf het verliefde koppel elkaar het ja-woord. De twee hadden een grote kinderwens en de taakverdeling ten huize Fornerino stond ook al vast. Hij zou als man zorgen voor brood op de plank en Cynthia zou thuis blijven om voor hun kroost te zorgen. Een jaar later was het zover, hun eerste kindje werd geboren. Het was een jongetje, Freek, een echte droombaby. Hij was zeker niet op zijn mondje gevallen want daar kwamen na 12 maanden al hele zinnen uit. Alles verliep zoals gepland, Jesus ging werken en Cynthia zorgde voor Freek. Anderhalf jaar later kwam het tweede kindje. Deze keer was het een meisje, Katrien, zeer zelfstandig, dat zag je aan de manier waarop ze al snel probeerde om de blokken van haar blokkenspel in de juiste vormen te duwen. Het was echt het perfecte gezinnetje. Iedereen was gezond en ze woonden in een klein rijhuis in het centrum, dat lag dicht bij de school waar de kinderen naartoe zouden gaan.

Maar 3 maanden later schrok het koppeltje toch even, Cynthia was opnieuw in verwachting! In juni 2008 werd de schok nog groter. Ze ontdekten toen pas dat ze zwanger was van een tweeling. Het waren twee meisjes: Lena en Lisa. Na de geboorte van de meisjes werd het Cynthia allemaal te veel, ze geraakte oververmoeid en kreeg een postnatale depressie. Ze voelde zich helemaal niet goed in haar vel. Twee extra kinderen, dat is een serieuze meerkost. De onbetaalde rekeningen stapelden op, Jesus moest buiten zijn uren nog extra werken, om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Dat en de depressie deed het koppel zeker geen goeds. Ze zagen elkaar maar amper en als hij dan thuis was viel hij als een blok in slaap. En bovenop al die miserie, bleek ook nog eens dat ze opnieuw zwanger was. Cynthia voelde zich al ellendig en zwak, maar dat was echt de druppel. Ze had niet meer veel nodig om te crashen. 5 maanden later beviel ze, deze keer opnieuw van een jongen: Tom. De dokters onderzochten het jonge mannetje en ontdekten dat hij een zwak hart had omdat hij te vroeg geboren was. Hij moest onmiddellijk geopereerd worden. Gelukkig verliep die operatie vlekkeloos en kwam kleine Tom het avontuur te boven.

Na drie weken in het ziekenhuis te liggen mochten moeder en zoon eindelijk naar huis. Ze zag er eigenlijk tegenop, ze was graag alleen en thuis kon dat niet. Jesus dacht daar duidelijk anders over. Hij had het huis versierd, had taartjes gehaald en had de kinderen wat vroeger van school gehaald zodat ook zij er bij konden zijn. Cynthia liet duidelijk verstaan dat ze het niet wou vieren. Toen ze thuis kwam legde ze zich neer op de bank en kwam er voor de rest van de dag niet meer uit. Jesus was het beu, kotsbeu. Hij deed al de moeite van de wereld om het Cynthia naar haar zin te maken, maar kreeg telkens de deksel op zijn neus. Tom moest terug op controle voor zijn hartje, en kreeg hier nog een inspuiting voor. Enkele dagen later had Tom opeens geen gevoel meer in zijn benen en voeten. Ze reden meteen naar het ziekenhuis waar hij al eerder werd opgenomen voor zijn hartje. Daar moesten de dokters mededelen dat Tom blijvend verlamd zou zijn, waarschijnlijk door een foute inspuiting.

Het was een grote klap voor de twee, een klap waartegen hun relatie duidelijk niet bestend was. Een paar dagen later kwam Jesus via internet in contact met de Ghanese Olivia. Wanneer hij beweerde extra te werken om de rekeningen te kunnen betalen, ging hij naar het internetcafé in het centrum van Leopoldsburg. Daar chatte hij met het meisje en kreeg er een hechte band mee. Na enkele weken, vroeg het meisje geld aan hem, zodat zij naar België kon komen om daar samen met hem een gelukkig leven te leiden. Hij was helemaal in de wolken en besloot, met pijn in het hart, om bij Cynthia weg te gaan. Zij mocht het huis houden en hij zocht voor zichzelf een appartementje, net groot genoeg voor hem en Olivia. Hij stuurde haar voldoende geld voor een vliegticket, maar de volgende keer vroeg ze nog meer geld. Dat zou dan zijn geweest voor haar reispas die ze moest aanvragen. Ze bleef maar geld vragen en uiteindelijk liet ze niets meer van haar horen. Het spelletje duurde een hele tijd eer Jesus besefte dat hij bedrogen werd.

 Hij kon het niet geloven, dat hij zich had laten meeslepen door gevoelens voor een internetoplichter. Hij werd misselijk als hij er aan dacht. Hij wou het opnieuw proberen met Cynthia. Dat is beter voor de kinderen, voor haar en ook voor hem. Opnieuw wat stabiliteit in zijn leven zou hem deugd doen na de afgelopen maanden. Cynthia was zo goed als door haar depressie heen en besloot Jesus nog een kans te geven. De kinderen waren dolblij dat hun papa eindelijk weer thuis kwam wonen. De eerste dagen ging het goed, maar na een week begon het geruzie opnieuw. Het ging altijd over kleine, onnozele dingen. Cynthia vertrouwde Jesus niet meer. Ze was bang om weer bedrogen te worden en Jesus moest voor alles wat hij deed verantwoording afleggen. Dat was voor hem als een inbreuk op zijn privacy. Om zich wat af te reageren besloot hij om de tuin eens flink onder handen te nemen. Toen hij het zwembad aan het schoonmaken was kwam zijn vrouw hysterisch buiten. Ze bulderde en raasde er alles uit wat ze de afgelopen jaren allemaal had opgekropt. Ze vertelde dat hun relatie geen zin had, als hij toch niet met haar naar bed wilde. Maar Jesus zag het anders.

Hij vertelde haar dat hij er niet klaar voor was en dat hun relatie wel degelijk zin had. Cynthia zei dat ze officieel wou scheiden en liefst zo snel mogelijk. Jesus wou het argument niet gebruiken, maar hij zag geen andere uitweg dan het te zeggen. “En Tom dan? Je kan vast niet alleen zorgen voor onze gehandicapte zoon.” Maar op dat moment kwam er een groot geheim aan het licht. Cynthia zei op een hartverscheurende, koude manier: “Tom is jouw zoon niet, hij is van een of andere man die ik ooit tegen het lijf ben gelopen in de Carré in Antwerpen. Jesus voelde zijn bloed koken. Het was een steek recht in zijn hart. Zijn kinderen waren hem heilig en dan bleek dat hij niet de vader was van hun jongste. Hij sleurde Cynthia in het water. In volle hysterie probeerde hij haar te wurgen en tot slot smeet hij haar tegen de rand van het zwembad. Daar lag ze dan onbeweeglijk in het water...

“En toen? Wat heb je toen gedaan?” vroeg de rechter. “Ik ben naar mijn appartementje gegaan, ik heb mijn kleren gewassen en ben toen met Lisa en Lena naar het huis terug gekeerd.” “Waarom heb je dat gedaan?” vroeg de rechter op zijn beurt. “Om niet verdacht over te komen, ik wil niet naar de gevangenis, ik moet voor mijn kindjes kunnen zorgen…”