Het boek gaat over een staking waarbij er een woordenwisseling komt, en een jonge man op een brandend pallet valt. Was het echt een ongeluk? Helena De Ridder gelooft het niet en ze start een onderzoeker. In het begin loopt het moeizaam, maar dan komt er een plotse wending aan het verhaal. Dat klinkt toch veelbelovend.
Bron: de site van Standaard boekhandel
Michelle Martin staat Kristien Hemmerechts in de weg
Ophef gegarandeerd: Hemmerechts kruipt in haar nieuwste roman in de huid van Marc Dutroux' partner Michelle Martin. Maar is 'De vrouw die de honden eten gaf' ook goede literatuur?
Martin versus Lhermitte
Zou Michelle Martin, naar wie Odette is gemodelleerd, dit ooit echt hebben overwogen? Als het aan Kristien Hemmerechts ligt wel. Als Odette een film ziet over Lhermitte klaagt ze over details die niet kloppen: in de werkelijkheid had ze vijf kinderen, in de film vier. En de actrice die Lhermitte gestalte geeft, is veel mooier dan de moordenares. 'Als ik zo'n film maakte, zou elk detail moeten kloppen.' Zo onderstreept Hemmerechts dat ze in 'De vrouw die de honden eten gaf', voor zover mogelijk, geen millimeter van de werkelijkheid af wil wijken. Alleen de namen heeft ze veranderd.
Die inzet maakt het moeilijk om de roman als roman te lezen. Voortdurend denk je: is de werkelijk bestaande Michelle Martin slachtoffer van de manipulatieve mensen in haar omgeving? Ondervindt Michelle Martin zo veel steun in het klooster van Malonne waar ze zich na haar vrijlating terugtrok? Zou Michelle Martin die gevoelens van spijt hebben die ze al op de eerste pagina uit: 'Ik verdien haat, hoon, gif? Je krijgt de neiging om de krantenstukken van weleer open te slaan om aan de hand van de kale feiten zelf te gaan interpreteren.
Meest gehate vrouw
Het is natuurlijk een geweldige provocatie van de schrijfster - en een huizenhoog cliché - om uitgerekend 'de meest gehate vrouw van België' als bewijs te nemen voor de stelling dat iedereen menselijke trekjes heeft. Dat daders zelf ook slachtoffer kunnen zijn, die ooit door omstandigheden of pech de verkeerde afslag hebben genomen. Maar door een zaak te nemen die nog altijd zo veel mensen zo diep emotioneert, lees je 'De vrouw die de honden eten gaf' eerder als een essay over een specifieke zaak dan als een literaire verkenning naar daderschap en wraak.
Essay eerder dan roman
Dat geeft Hemmerechts in sommige opzichten het voordeel van het twijfel. Je knijpt als vanzelf een toegeeflijk oogje dicht voor de soms wat wijdlopige stijl of het gebrek van krachtige beelden. Het gaat immers, als gebruikelijk in een essay, in de eerste plaats om de inhoud. Maar de te grote identificatie met een werkelijk bestaand persoon zorgt er ook voor dat je aan het nadenken wordt gezet over Michelle Martin in plaats van over de wezenlijke vragen die Hemmerechts aan de orde stelt. Elke bewering die ze doet, is onmogelijk los te zien van die ene persoon.
Hemmerechts zet Odettes overpeinzingen in De vrouw die de honden eten gaafhelder en pregnant in de contrasterende verf. Soms zorgen psychologe Anouk en zuster Virginie voor het contrast, als zij Odette - behept met de zeer menselijke neiging zichzelf vrij te pleiten - weer eens op haar schuld wijzen. Hemmerechts weet ook mooi de valkuil van de sensatie te vermijden door de gruwelijkheden van Dutroux te verzwijgen. Maar pas als Michelle Martin ooit is vergeten, zal blijken of de schrijfster daadwerkelijk iets interessants te zeggen heeft.
Kristien Hemmerechts, ' De vrouw die de honden eten gaf', De Geus, 204 blz., 19,95 euro (e-boek 15,99)
Maarten Dessing
De AKO Literatuurprijs 2013 is toegekend aan Joke van
Leeuwen voor haar boek Feest van het begin. Zij ontving deze prijs uit handen
van Patrick Janssens, voorzitter van de jury. Het was de 27e maal dat de AKO
Literatuurprijs werd uitgereikt.
De feestelijke uitreiking vond plaats in museum Beelden aan
Zee in Den Haag en de winnaar werd bekendgemaakt in een rechtstreekse
uitzending van het actualiteitenprogramma Nieuwsuur.
De jury motiveerde haar keuze als volgt: “Het winnende boek
stelt universele vragen over schoonheid en waarheid; het leven fris aanvaarden
met inbegrip van alle malheur. Deze auteur schrijft als een meesterlijk pianist
die de toetsen lichtjes beroert.”
Joke van Leeuwen ontving naast een sculptuur van Eugène
Peters een bedrag van € 50.000. Dit bedrag werd ter beschikking gesteld door de
Stichting Jacques de Leeuw
"Het Coudenbergpaleis", is een boek dat gaat over de koninklijke verblijfplaats van Keizer Karel (1800-1558) dat is afgebrand in 1731. Ze hadden het er vorige week over tijdens het nieuws en ik dacht: " dat klinkt interessant". Om aan het boek te geraken moet je wel het paleis gaan bezoeken, maar dat noem ik het nuttige aan het aangename koppelen.Bron: http://www.coudenberg.com/nl/focus/105-het-coudenberg-paleis-te-brussel
Ik las gisteren een artikel in de Elle, voor diegene die dit blad niet kennen, het is een modeblad waar je de laatste trends en leuke weetjes in terug vindt.
Deze maand werden er een heleboel boeken voorgesteld die je zeker moet lezen. Het boek rechts onderaan sprak me het meeste aan: 'Dagen zonder honger'. Niet bepaald omdat er binnen mijn familie- of vriendenkring iemand anorexia heeft, maar meer om te weten hoe anorexia patiënten zich voelen, want alle mensen die niet aan deze ziekte lijden denken vaak dat ze gewoon wat meer moeten eten en dat de ziekte dan vanzelf weer verdwijnt. Maar dit is dus niet zo.
Bron: Elle
Geen opmerkingen:
Een reactie posten